In de zigeunerdorpen
Soms denk je dat de onderwerpen voor het blog ‘op zijn’. Wat willen we deze keer laten weten aan de mensen die ons volgen en ondersteunen ? Ineens komt er dan weer iets moois binnen dat we de afgelopen weken hebben meegemaakt.
Zoals u ongetwijfeld weet willen we minimaal 1 x per week naar de zigeunerdorpen Sântana en Pâncota gaan en daar met de mensen contact leggen, spreken, voor hen bidden, een bakkie koffie drinken, gewoon een lolletje met de jongeren maken. Alles om hen beter te leren kennen.
Te weten waar hun noden liggen.
Te laten zien dat we van ze houden.
Te laten zien dat Jezus van ze houdt.
Deze zigeunerdorpen (en in de toekomst zullen dit er meer worden) hebben we zo goed mogelijk in kaart geprobeerd te brengen. Dit doen we door met kerkleiders of andere betrouwbare bewoners het dorp door te gaan, en niet alleen visueel te zien hoe de gezinnen wonen (sommige huizen zien er verschrikkelijk slecht uit, maar hebben de bewoners het best goed qua financiën, en kiezen ze ervoor om hun huis zo te laten, zolang het voor hen leefbaar is), maar ook kijken of voldoende hulp in welke vorm dan ook hen bereikt. Sommigen worden geholpen door hun kerkelijke gemeente, terwijl anderen van niemand hulp krijgen.
We hebben plattegronden gemaakt met de huizen waar de grootste nood heerst.
Zo kwamen we bij een man met zes kinderen wiens vrouw een paar maanden geleden is overleden, en in een ander dorp bij een moeder met acht kinderen van wie haar man pas is overleden.
Doordat zij in een zigeunerdorp wonen hebben ze meestal geen verzekering of uitkering en moeten ze het letterlijk maar uitzoeken en alle eindjes bij elkaar zien te harken.
Gelukkig worden we hiermee geholpen door o.a. bewoners, want als het aan mij zou liggen, geef ik iedereen in zo’n dorp een zegenpakket en de kinderen extra speelgoed of een zakje snoep.
Wat is het waanzinnig tof om in de zigeunerdorpen bij aankomst opgewacht te worden door bewoners (en natuurlijk heel veel kinderen 😉) die ons vertellen dat ze zo blij zijn dat we er wéér zijn en ons aan de belofte houden; wij komen wél terug om bij hen te zijn en ze te helpen als dat kan!
Onlangs werden we zelfs door twee gezinnen uitgenodigd om heerlijk hen te komen zitten buiten; koffie werd ingeschonken, koud water neergezet en hele levensverhalen kwamen voorbij. Soms zitten we meer dan een half uur bij een huis om de mensen te leren kennen. We willen ook niet halverwege een getuigenis weglopen, dat schept geen vertrouwen.
Dit kunnen we alleen maar doen omdat u ons daarbij helpt en voorziet in financiën om hen te helpen.
Persoonlijk zie ik er iedere week naar uit om naar één van de dorpen te gaan; uiteraard het liefste met voldoende vertalers (zolang we de Roemeense taal nog niet volledig zelf spreken en verstaan) zodat we allemaal mee kunnen het dorp in. Als er bijvoorbeeld maar één vertaler is, gaan we met de helft van onze groep; het is niet goed als we de mensen niet verstaan of begrijpen en misschien zelfs wel een verkeerd antwoord geven op een vraag. Dat komt niemand ten goede; vandaar deze keuze.
We zijn God dankbaar dat het verstaan en begrijpen van de Roemeense taal (die is echt NIET makkelijk, wat door heel veel Roemenen wordt bevestigd) steeds beter gaat. We zijn er nog lang niet, maar we merken dat we vorderingen maken en durven ook de mensen te vragen om wat rustiger te praten en de meesten doen dat dan ook. Totdat ze enthousiast worden en steeds sneller, of in hun Gypsy-taal beginnen te ratelen…
Dank dat u ons wilt blijven ondersteunen in gebed, financiën, of wat dan ook! Door uw giften kunnen we dit blijven doen en deze mensen een beter leven geven.
Ook in de hete zomers hier in Roemenië gaan we door: contact leggen en daarmee een basis voor vertrouwen, zodat we in de toekomst (nog meer van) Gods liefde voor hen kunnen laten zien. Het enige verschil is dat we nu in de (hete) zomer in de avond naar de dorpen gaan; overdag is het voor de meesten van ons team te warm en daarnaast: de meeste bewoners zijn dan niet te vinden. Of ze zitten dan binnen, of ze zijn aan het werk, of (dat vertelde één van de tieners mij, waar hij zelf enorm om moest lachen) ze zitten in een winkel vlakbij het vriesvak.
Namens het team van Missie Roemenië
Liesbeth en Peter.
Wil je meer weten over onze activiteiten? Behalve dit blog versturen we ook maandelijks een nieuwsbrief.
