Blog

Soms vraag je je af: waarom doen we dit?

We willen we minimaal 1 x per week naar de zigeunerdorpen Sântana en Pâncota gaan en daar met de mensen contact leggen, spreken, voor hen bidden, een bakkie koffie drinken, gewoon een lolletje met de jongeren maken. Alles om hen beter te leren kennen.

Week na week zien we hoe God harten opent — en soms verrast Hij ons op manieren die we nooit hadden kunnen plannen.

Op dit moment zitten we al weer volop in de volgende missieweek. En wel met de groep van Youth With A Mission (YWAM) uit Nederland.

We leven op het moment van schrijven een week na de missieweek die al in de vorige blog is aangekondigd. Wat een HEERlijke week hebben we beleefd met elkaar!

Als ik (Petra) dit schrijf zijn Roel en Elizabeth net verhuisd naar een eigen huis. Wat een heerlijk plekje hebben ze. Met Peter en Liesbeth die al even een eigen plekje hebben, zijn wij nu als enigen in het missiehuis overgebleven.

Na een drukke decembermaand waarin we veel mensen konden zegenen die het minder hebben dan wij, kregen we onverwacht bericht uit Nederland dat het niet goed ging met een familielid.

Lees de laatste nieuwtjes over ons missie project in Roemenië.

Geregeld komt er een groep uit Nederland hier op missiereis. In zo’n week zetten wij ons in om te helpen en mee te draaien. Hoe verloopt nou zo’n week voor ons?

Na de zomervakantie, die hier vanwege de warmte/hitte bijna 3 maanden duurt, zijn we allemaal weer op adem en vol verwachting voor het komende seizoen.

Een nieuw project voor ons is het Harvest Training Centre.

Roemenië is zo een prachtig land met zijn berglandschap.

Op vrijdag 23 mei zaten we ons te verwonderen over een enorme bui die uit het niets leek te komen.

Ook voor “ons Roemeniëgangers” is het een bijzondere week: er komt een missieteam vanuit Nederland naar ons toe.

Achter de schermen zijn we ook in Nederland druk bezig met het inzamelen van kleding voor de zigeunerdorpen.

1 April. Helaas was het geen grap…

Op het moment dat ik (Petra) dit schrijf, zitten we al 5 uur zonder stroom. Niet de eerste keer en vermoedelijk ook niet de laatste keer.

De datum van vertrek nadert steeds sneller. Terugkijkend op de afgelopen weken hebben we tegenslag na tegenslag gehad. We kwamen op een punt dat we er even goed door heen zaten. Het was ook best lastig om even op te laden en te ontspannen, want om ons heen was het chaos in huis.

De maand februari staat voor ons allemaal in het teken van afscheid nemen, voorbereiden en Vertrouwen. Het voorbereiden heeft alles te maken met alle zaken die geregeld moeten worden om Nederland te verlaten …. en daar komt echt flink wat bij kijken zeg.

Roel en Elizabeth, Petra en Noa, Vincent, Liesbeth en ik (Peter) reizen af naar Brussel-Charlois om vandaar met het vliegtuig naar Timișoara te gaan. Daar werden we opgevangen door Alin…. en de politie, die was vermoedelijk getipt dat we met 8 personen in een 7-persoonsauto wilden gaan rijden (iets met een telfoutje).

Januari 2025, midden in alle voorbereidingen, ik zie 1 maart met rasse schreden naderen. De dag dat we daadwerkelijk naar Roemenië zullen vertrekken. We hebben onze banen opgezegd, onze huur opgezegd. Maar er gaat van alles door mijn hoofd.